Mannelijke essentie

Wat is ‘mannelijke essentie’? Er zijn daarover veel versies en meningen, ook de volgende is er één. Het is niet dé waarheid, maar een observatie, een proefondervindelijke vaststelling en reeds eeuwen gehanteerd door sommige tradities. Het is goed te weten dat niet iedere man een overwegend mannelijke essentie heeft of niet altijd in die energie aanwezig is. Sommige mannen hebben zelfs een eerder vrouwelijke essentie, zoals sommige vrouwen een meer mannelijke essentie hebben (sommige vrouwen kunnen ook beter voetballen dan heel wat mannen). We hebben het hier verder dus over ‘de meeste’ mannen.

Wat is ‘essentie’ ? Essentie is het wezenlijke kenmerk van iets, los van randfenomenen, vrij van uiterlijke normen, afspraken of conventies. Het is dat wat zichtbaar wordt als iets of iemand helemaal zichzelf kan zijn. Zo is de essentie van water dat het nat is en noodzakelijk is voor leven. Het is iets dat we kunnen waarnemen en door directe ervaring vaststellen.

De mannelijke essentie is ‘dat wat zichtbaar wordt wanneer mannen helemaal zichzelf kunnen zijn in doen en laten, zich spontaan en vrij kunnen uitdrukken, los van normen, mode of waan van de dag, vrij van politieke agenda of wat dan ook’.

De mannelijke essentie toont of manifesteert zich o.a. op de volgende 5 verschillende manieren:

  1. Starten of initiëren: de eerste vorm van mannelijke essentie is het starten van nieuwe dingen, het initiatief nemen, handelen, vertrekken, op weg gaan naar het onbekende, buiten de comfortzone … . Aan de basis ligt vaak een soort impuls die zich soms uit als een onweerstaanbaar verlangen, soms een vorm van onrust of een intentie ook. Tijdens de mannenvijfdaagse nemen we elke dag  meermaals het initiatief om opnieuw in beweging te komen. De impuls is er meestal – iets in ons zegt dat het tijd is om te gaan – maar die impuls volgen vergt vertrouwen en kracht, zo niet blijven we ter plaatse, lopen we vast, verliezen we onze daadkracht en creativiteit.
  2. Bijsturen of corrigeren: eens in beweging is het belangrijk om op de goede weg te blijven, trouw aan de gestelde intentie en dat vergt soms ingrijpen en bijsturen ook al is de verleiding groot om maar te laten begaan. Zo behouden we onze focus, anders riskeren we af te dwalen, te verdwalen. Soms geraken we ook tijdens de tocht van de weg af, het vergt vastberadenheid en moed om de juiste weg terug op te zoeken, soms een stuk terug te lopen en weer aan te pikken bij de weg die we gekozen hebben en die ons naar ons doel brengt.
  3. Stoppen: op het juiste moment stoppen is een hele kunst. Er is het ‘kleine stoppen’, stoppen als het tijd is om te eten, als het leven ons geschenken aanbiedt, stoppen als we moe zijn om te rusten. We doen dat tijdens de tocht meermaals per dag, het vergt alertheid, in contact zijn met het eigen gevoel, met mekaar en met de omgeving. In die interactie en verbondenheid kan magie en eenheid ervaren worden, kunnen wensen en intenties werkelijkheid worden. En er is het ‘grote stoppen’: de weg zelf in vraag stellen en stoppen waarmee we bezig zijn als blijkt dat het niet (langer) de juiste keuze is. Dit ‘grote stoppen’ is iets waar onze maatschappij meer dan ooit nood aan heeft: waar zijn we mee bezig? Kunnen en durven we STOP of  GENOEG zeggen? En wat voor impact heeft dat? Ik geloof dat mannen vandaag op dat vlak een grote opdracht hebben: eerst voor zichzelf in hun eigen leven stop kunnen en durven zeggen, en daardoor anderen inspireren om hetzelfde te doen.
  4. Waakzaam aanwezig zijn: dit is vaak de onderstroom, of het meestromen, zonder enige behoefte om iets te veranderen aan wat reeds goed is of goed op weg is, het is de ‘opvulling’ tussen starten, bijsturen en stoppen. Het is een bewustzijnstoestand die actief, levendig en alert is om het moment ‘te plukken’ (seize the moment). Vaak is deze toestand onbewust, een ontspannen vorm van openheid en aanwezigheid, maar soms ook heel bewust en intens. Bijvoorbeeld wanneer de uitkijk ‘op wacht’ staat of wanneer de jager in zijn hut ‘wacht’ op het verschijnen van het wild. Waakzaam aanwezig zijn vergt een grote mate van kalmte, geduld en stabiliteit.
  5. Volledige rust: niets doen, overgave, loslaten, is een vorm van mannelijke essentie die vaak ondergewaardeerd en onderschat wordt maar broodnodig is. Het is immers in tijden van volledige rust en van totaal niets doen dat herbronning plaatsvindt, afstand genomen wordt, het werkelijk opladen en innerlijk voeden gebeurt, contact maken met de essentie in zijn totaliteit. Het is vanuit deze totale en vaak ook intieme vorm van rust dat het leven in al zijn kleur en diepgang zichtbaar wordt, intuïtie aangescherpt wordt, hoofd van bijzaak onderscheiden wordt. Veel mannen ervaren net op dit vlak een groot gebrek, met uitputting (soms zelfs burn-out) tot gevolg: rust in al zijn facetten is een bijzonder schaars gegeven geworden. Tijdens de vijfdaagse (en mannenactiviteiten in het algemeen) bouwen we daarom heel wat tijd voor rust in.

Goed afgestemd op de eigen noden en die van het moment, schept de evenwichtige mannelijke essentie orde, rust, duurzaamheid en stabiliteit. De wereld heeft daarom net meer behoefte aan echte mannelijke essentie.